Na zo'n 25 jaar als onderzoeksrechter te hebben gewerkt in een uithoek van Argentinië loopt de pas gepensioneerde Benjamín Espósito de rechtbank van Buenos Aires weer binnen, waar hij zijn carrière begonnen was. Zijn vroegere superieur, Irene Menéndez Hastings, heeft het intussen tot rechter gebracht. Natuurlijk heeft ze wel even tijd voor een kopje koffie met haar gewaardeerde ex-medewerker. Benjamín vertelt haar dat hij een boek wil schrijven over de laatste zaak die hij in Buenos Aires onder handen had, die tegelijk een van háár eerste zaken was. Het zit hem nog altijd dwars dat de moordenaar toen vrijuit ging.Het betrof een jonge, pasgetrouwde vrouw die wreed vermoord in haar woning werd gevonden. De recherche had al snel twee bouwvakkers gearresteerd die in de buurt aan het werk waren, maar hun bekentenis was duidelijk afgedwongen, misschien wel met marteling. (Het was de begintijd van de militaire junta en corruptie en machtsmisbruik konden ongestraft welig tieren binnen het justitieapparaat.) De echtgenoot van het slachtoffer smeekte Benjamin de dader te vinden: zo'n man zou toch levenslang achter de tralies moeten! Het fotoalbum van de vrouw bleek een belangrijk spoor op te leveren, waarbij de moordenaar herkend werd aan de blik in zijn ogen.
De detectivekant van het verhaal levert spannend vuurwerk op, bijvoorbeeld als Benjamin en zijn mannen de moordenaar moeten zien te vinden in een barstensvol voetbalstadion: het camerawerk is subliem! Aan het eind is er een onverwachte afsluiting van deze kant van het verhaal, die illustreert dat wraak niet altijd voldoening hoeft te schenken. Maar een belangrijke andere lijn van de film is de liefde die Benjamin en Irene voor elkaar gevoeld hebben, maar altijd voor zich hebben gehouden door gebrek aan durf om over de scheidslijnen van hiërarchie en sociale afkomst heen te stappen. Benjamin is, aan het begin van de film, een eenzame man die elke avond alleen in een restaurant zit te eten. Als hij in de mensenmenigte over straat loopt, zie je zijn verdriet in de blik van zijn ogen.
16 jaar
geweld
groftaalgebruik