Histórias que só existem quando lembradas

Eens was de Paraíba-vallei in Brazilië een welvarend gebied dankzij de koffiecultuur. Nu zijn de plantages ruïnes geworden. Een fotografe wil de streek vastleggen en leert de oudjes kennen die hier nog wonen. Ze lijken wel dood te willen, maar vast te zitten in hun herinneringen.

Elke ochtend bakt Madalena brood voor het oude koffiehuis van Antonio. En elke dag weer steekt ze de spoorbaan over waar al jaren geen trein meer voorbij is gekomen, maakt ze het hek van het afgesloten kerkhof schoon, luistert ze naar de preek van de pastoor en eet ze tussen de middag samen met de andere oudjes van het dorp. Madalena klampt zich vast aan de herinnering aan haar overleden echtgenoot en leeft in het verleden, tot ze wakker wordt geschud door de komst van Rita. Deze jonge fotografe, die de vervallen streek wil vastleggen, is nieuw in Jotuomba, waar de tijd lijkt stil te staan en de mensen vastzitten in hun herinneringen en dagelijkse gewoonten. En waarom zit het kerkhof op slot?

De prachtig gedraaide debuutfilm van documentairemaker Júlia Murat is een weemoedig eerbetoon aan de Paraíba-vallei in Brazilië, eens een bloeiende regio dankzij de koffieplantages, maar nu een in verval geraakt gebied vol braakliggende landgoederen en spookstadjes. De titel is ontleend aan een dialoogregel die Rita uitspreekt tegen een oude man: "Sommige verhalen bestaan alleen als ze herinnerd worden", waarop de man zegt: "En sommige zie je beter met je ogen dicht". Uiteindelijk kwam die scène niet in de film terecht, maar leeft hij toch voort via de titel van deze film, die een vleugje typisch Zuid-Amerikaans magisch-realisme bevat.