The deep blue sea

Londen 1950. Hester, de jonge echtgenote van een rechter, maakt kennis met de voormalige RAF-piloot Freddie. Ze realiseert zich dat ze altijd passie en erotiek in haar leven heeft gemist. Ze veroorzaakt schandaal door met Freddie te gaan samenwonen, maar houdt hij wel van haar?

Engeland rond 1950. Het leed en de schade van de oorlog zijn nog niet vergeten, de economie zit in het slop en het vroegere koloniale imperium is ineengeschrompeld. Tegen deze achtergrond speelt het verhaal zich af van de film 'The deep blue sea', die is gebaseerd op een toneelstuk uit 1952 van Terence Rattigan (die o.a. ook 'The Winslow boy', 'The Browning version' en 'Separate tables' op zijn naam had).

Hester, de jonge echtgenote van rechter Sir William Collyer, heeft weinig te klagen: ze hebben het breed, ze kunnen samen genieten van dezelfde dingen en er is harmonie in huis. Maar als ze de jonge voormalige RAF-piloot Freddie leert kennen, beseft ze pas dat ze in haar leven passie en erotiek ontbeert. Ze stort zich halsoverkop in een relatie met Freddie en verlaat haar man - een schandalige handelswijze in die tijd, zeker voor een domineesdochter als Hester. Met Freddie betreft ze een armzalige huurkamer bij een hospita.

De oorlog heeft Freddie aangegrepen. Hij is niet erg stabiel en slaagt er niet in een baan te vinden die hij lang kan vasthouden. Hester voelt zich al snel verwaarloosd als hij weer eens liever met vrienden in de pub zit dan de avond met haar door te brengen. Dit drijft haar zelfs tot wanhoop…

Rachel Weisz (Agora, The whistleblower) maakt de hunkering van Hester voelbaar, die haar ertoe bracht haar veilige maar saaie bestaan overboord te zetten. Zij leefde eigenlijk zo'n tien, vijftien jaar te vroeg: in de jaren '60 zou de Britse samenleving ingrijpend veranderen.

Regisseur van deze film is Terence Davies, die een klein maar fijn oeuvre heeft opgebouwd met films als 'Distant voices, still lives' en 'The long day closes'. Ook die films speelden zich af in de jaren '50 en je herkent de hand van de meester als hij ook in 'The deep blue sea' scènes opneemt van cafégasten die samen zingen, of - in een flashback naar de bange oorlogsdagen - mensen die voor de bommen schuilen op een metroperron en daar een lied aanheffen. In de aankleding ontbreken felle kleuren, die er toentertijd in Engeland ook niet waren. Davies is een grote fan van de films van Douglas Sirk uit de jaren '50 en het is ook niet toevallig dat hij inspiratie vond bij de klassieker 'Brief encounter' van David Lean: ook in 'The deep blue sea' wordt het verhaal van een driehoeksverhouding verteld vanuit het gezichtspunt van de vrouw. En wat Rachmaninov's 2e pianoconcert als muzikale ondersteuning deed voor 'Brief encounter', doet Samuel Barber's Vioolconcert voor 'The deep blue sea'.

De titel van de film refereert aan de uitdrukking: 'Between the devil and the deep blue sea', die zoveel wil zeggen als: tussen twee vuren, of: een dilemma tussen twee kwade zaken.