Starbuck

20 jaar geleden doneerde David anoniem zaad bij een spermabank. Nu blijkt dat hij 533 kinderen heeft en 142 daarvan willen hun biologische vader leren kennen. Dat maakt hem toch nieuwsgierig. Deze Canadese film weet van een hilarisch uitgangspunt een prachtige, gevoelige film te maken.

Nee, deze film heeft niets met koffie te maken of met het personage uit 'Moby Dick' waar de succesvolle koffieketen naar genoemd is. Starbuck was ook de naam van de productiefste fokstier die Canada ooit gekend heeft en die voor meer dan 200.000 nakomelingen heeft gezorgd. De naam van dit dier was het pseudoniem dat David Wozniak zo'n twintig jaar geleden opgaf bij de spermabank toen hij zo nu en dan wat bijverdiende als donor, op voorwaarde dat zijn identiteit geheim zou blijven.

Nu is hij 42 jaar. Hij is eigenlijk een groot kind gebleven: hij woont nog bij zijn vader, er hangen voetbalhelden aan de muur van zijn kamertje en hij heeft het in het slagersbedrijf van de familie niet verder gebracht dan chauffeur van het bestelbusje. Drugsdealers leggen hem het vuur na aan de schenen vanwege een flink opgelopen schuld. En hij heeft een moeizame relatie met zijn vriendin Valérie, een jonge politieagente. Als zij vertelt dat ze zwanger is, zegt ze er meteen bij dat ze het kind in haar eentje wil opvoeden, omdat ze David niet geschikt acht als vader.

Juist dan wordt hij benaderd door een vertegenwoordiger van de spermabank, die hem weet te vertellen dat er destijds zoveel gebruik is gemaakt van zijn zaad, dat hij nu 533 nakomelingen heeft. En 142 daarvan willen een rechtszaak aanspannen omdat ze de identiteit van hun biologische vader willen weten. David zoekt raad bij zijn beste vriend, die advocaat is (maar de slechtste die er in heel Montréal te vinden is). Hij wil anoniem blijven, maar kan het toch niet laten om in de envelop te kijken die hij van de spermabank heeft gekregen.

Deze envelop bevat foto's en profielen van de 142 kinderen die hem willen leren kennen. David zoekt er een aantal op, zonder zich bekend te maken. Hij wil ze zien. Lijken ze op hem? Zijn ze gelukkig? Hebben ze karaktertrekken van hem? Hij dringt binnen in hun leven, geeft ze vaderlijk advies en wordt een soort beschermengel van ze.

Wat op het eerste gezicht misschien een banaal onderwerp lijkt, pakt in de loop van de film uit tot een sterk dramatisch gegeven. De ontmoetingen die David met zijn kinderen heeft zijn ontroerend mooie miniportretjes geworden en door zijn nieuw verworven ervaringen als vader verandert ook Davids verhouding tot zijn eigen oude baas. De charismatische acteur Patrick Huard speelt de rol van zijn leven: je gaat echt van David houden. Regisseur Ken Scott heeft al een contract op zak voor een Hollywood-remake, maar die kan onmogelijk zo hartverwarmend en verrassend worden als dit (Franstalige) Canadese origineel.