Dit meest persoonlijke werk van Tarkovski is een mengeling van jeugdherinneringen, nieuwsbeelden en gedichten van Tarkovski's vader, en dé archetypische Tarkovski-film.

Tijdens een zware zenuwinzinking herbeleeft de hoofdpersoon zijn jeugd. Beelden van zijn geliefde moeder, zijn eerste vriendinnetje en het huis van zijn kinderjaren trekken voorbij. Nostalgie, weemoed en dromen. Tarkovski noemde ‘De spiegel’ zijn meest persoonlijke film – wat het publiek niet verhinderde de regisseur boze brieven te schrijven waarin hij gekapitteld werd vanwege "het hermetische karakter" van de film. De film ondervond zo’n weerstand van de Sovjetautoriteiten dat Tarkovski met de gedachte speelde om te stoppen met regisseren. Brieven van aanhangers weerhielden hem hiervan. In de inleiding van zijn boek ‘De verzegelde tijd’ citeert hij zo’n brief: "Ik ben u dankbaar voor De Spiegel. Ik heb precies zo’n jeugd gehad. Hoe kon u dat weten?"

Modal Title

Any content could go in here.

×